• การจับคู่คลังที่ดีที่สุด: 2-Fluorophenol #19

• การค้นหาในคลังสเปกตรัมได้ผลลัพธ์ใกล้เคียงที่สุดเป็น 2-Fluorophenol แต่ความคล้ายคลึงที่ต่ำมาก (0.0) และการไม่มีแถบลักษณะเฉพาะของฟลูออรีนบ่งชี้ว่าวัตถุนี้ไม่ใช่วัสดุจริง ทิศทางเคมีที่ได้จากฉันทามติของคลังสเปกตรัม (เมทาคริเลต/คาร์บอกซิล) เชื่อถือได้มากกว่า
• การกำหนดจากวรรณกรรมโดยตรงบางส่วน เช่น การสั่นแบบอสมมาตรที่ 1155 cm⁻¹ ซึ่งเดิมตีความสำหรับ PTFE [6] ไม่สอดคล้องทางเคมีกับรูปแบบเอสเทอร์ที่เด่น และถูกแยกออกจากการตีความสุดท้าย
• หากไม่มีคู่ที่ตรงกันในคลังสเปกตรัม เอกลักษณ์ทางเคมีที่แน่นอนไม่สามารถระบุได้ วัสดุอาจเป็นพอลิ(เมทิลเมทาคริเลต) (PMMA) โคพอลิเมอร์เมทาคริเลตที่เกี่ยวข้อง หรือส่วนผสมของเอสเทอร์แอลิฟาติก
• ไม่สามารถตัดการมีอยู่ของหมู่ฟังก์ชันอื่นในปริมาณเล็กน้อย (เช่น กรดตกค้าง สารเติมแต่ง) โดยอาศัยยอดพีคทั้งหกนี้เพียงอย่างเดียว
• หลักฐานโดยตรงสำหรับแถบที่ 1155 cm⁻¹ ยังคงคลุมเครือ โดยบางแหล่งอ้างถึงการสั่นที่ไม่ใช่เอสเทอร์ การกำหนดเป็น C-O ของเอสเทอร์ขึ้นอยู่กับรูปแบบสเปกตรัมโดยรวมมากกว่าการอ้างอิงที่ชัดเจนเพียงแหล่งเดียว

ขั้นตอนต่อไปที่แนะนำ: เปรียบเทียบสเปกตรัมกับสเปกตรัมอ้างอิงของพอลิ(เมทิลเมทาคริเลต) (PMMA) เพื่อตรวจสอบโครงสร้างหลัก ดำเนินการวิเคราะห์เสริมโดยไพโรไลซิส-จีซี/เอ็มเอส เพื่อระบุองค์ประกอบของโมโนเมอร์และยืนยันลักษณะเมทาคริเลต หากต้องการหาปริมาณเอสเทอร์ ให้ใช้ความเข้มของแถบคาร์บอนิลพร้อมการสอบเทียบที่เหมาะสม