• การจับคู่คลังที่ดีที่สุด: tert-Butylurea #49472 | จับคู่ 74.7%

1. สเปกตรัมตัวอย่างถูกครอบงำโดยแถบเอไมด์ที่แข็งแรงและการสั่นของวงแหวนอะโรมาติก สอดคล้องกับยูเรียอะโรมาติกหรือพอลิเมอร์ที่มีเอไมด์ที่เกี่ยวข้อง แม้ว่าการเปรียบเทียบกับห้องสมุดอ้างอิงจะวาง tert‑butylurea เป็นการจับคู่เดี่ยวที่ใกล้ที่สุด การมีคุณสมบัติอะโรมาติกที่ชัดเจนบ่งบอกถึงองค์ประกอบที่ซับซ้อนมากขึ้น เช่น ยูเรียแอริลที่ถูกแทนที่หรือโคพอลิเมอร์ที่รวมกลุ่มเอไมด์ วงแหวน และเมทาคริเลต
2. รูปแบบแถบเอไมด์ I, II และ A ได้รับการสนับสนุนโดยตรงจากข้อมูลอ้างอิงที่เกี่ยวข้องเกี่ยวกับฟิล์มเจลาตินและไคโตซาน [5] โดยที่ 1653 cm⁻¹ ถูกกำหนดให้เป็นเอไมด์ I (C=O ยืด), 1552 cm⁻¹ เป็นเอไมด์ II (N–H งอ) และ 3310 cm⁻¹ เป็นเอไมด์ A (N–H ยืด)
3. ผู้สมัคร 15 อันดับแรกของห้องสมุดรวมกลุ่มกันรอบยูเรียอะโรมาติกและอะลิฟาติก (ฟีนิลยูเรีย, ไซโคลเฮกซิลยูเรีย) รวมถึงโพลี(อะคริลาไมด์) และโพลี(เมทิลอะคริลาไมด์) โดยให้ทิศทางที่แข็งแกร่งจากห้องสมุดไปสู่เคมีเอไมด์/ยูเรียที่มีส่วนประกอบของวงแหวน
4. แถบเอไมด์ I ที่ 1653 cm⁻¹ (C=O ยืด), เอไมด์ II ที่ 1552 cm⁻¹ (N–H งอควบคู่กับ C–N ยืด) และการดูดกลืน N–H ยืดกว้างที่ศูนย์กลางใกล้ 3310 และ 3424 cm⁻¹ ก่อให้เกิดรูปแบบเอไมด์ลักษณะเฉพาะที่ใกล้เคียงกับฟิล์มเจลาติน [5]
5. การสั่นของวงแหวนอะโรมาติกปรากฏที่ 1514 cm⁻¹ (C=C ยืด) [10], 1608 cm⁻¹ (C=C ยืด) [4] และ 694 cm⁻¹ (C–H งอนอกระนาบ) บ่งชี้ถึงการมีอยู่ของหน่วยอะโรมาติกที่ถูกแทนที่
6. แถบที่ 1245 cm⁻¹ สามารถเป็นผลมาจากการยืด C–N อะโรมาติก [5] ในขณะที่การดูดกลืนรอบ 1410 cm⁻¹ อาจเกี่ยวข้องกับการยืด C–N ของส่วนยูเรีย
7. การงอ C–H อะลิฟาติกและการสั่นของพันธะเดี่ยว C–N ถูกสังเกตใกล้ 1358 cm⁻¹ [3] สอดคล้องกับหมู่แทนที่อัลคิลที่เห็นในผู้สมัครของห้องสมุด
8. การกำหนดแถบหลักรวมถึง 1653: วรรณกรรมที่เกี่ยวข้อง: รูปแบบคล้ายโปรตีนเอไมด์ I, II และ A | การอ้างอิงโดยตรง: เอไมด์; อะโรมาติก; 1552: วรรณกรรมที่เกี่ยวข้อง: รูปแบบคล้ายโปรตีนเอไมด์ I, II และ A; รูปแบบการยืด C-C อะโรมาติก (ชนิดพาทาโลไซยานีน) | การอ้างอิงโดยตรง: เอไมด์; อะโรมาติก; 1608: วรรณกรรมที่เกี่ยวข้อง: รูปแบบการยืด C-C อะโรมาติก (ชนิดพาทาโลไซยานีน) | การอ้างอิงโดยตรง: เอไมด์; อะโรมาติก; 3424: วรรณกรรมที่เกี่ยวข้อง: การดูดกลืน O-H/N-H ยืดกว้าง | การอ้างอิงโดยตรง: เอไมด์; อะโรมาติก

• การชนะเลิศของห้องสมุด tert‑butylurea เป็นโมเลกุลอะลิฟาติกที่ไม่สามารถอธิบายแถบอะโรมาติกที่สังเกตที่ 1514, 1608 และ 694 cm⁻¹ ดังนั้นการระบุเป็น tert‑butylurea บริสุทธิ์จึงไม่สามารถยืนยันได้
• กลุ่มที่สอดคล้องกับห้องสมุดหลายกลุ่ม เช่น อะซีเตต คาร์บอกซิล และเอสเทอร์ ถูกแนะนำโดยรูปแบบความคล้ายคลึงของห้องสมุดแต่ขาดลายเซ็นสเปกตรัมที่ชัดเจนในตัวอย่างปัจจุบัน
• เอกลักษณ์ที่แน่นอนและขอบเขตของการแทนที่อะโรมาติกยังคงไม่แน่นอน วัสดุอาจเป็นของผสมของยูเรียหรืออนุพันธ์ยูเรียที่ถูกแทนที่ด้วยอะโรมาติก
• หากไม่มีข้อมูลเพิ่มเติม (เช่น ความสามารถในการละลาย, NMR) ไม่สามารถแยกแยะระหว่างยูเรียที่ถูกแทนที่อย่างง่าย พอลิเมอร์ที่มีเอไมด์ หรือวัสดุเชิงประกอบที่รวมทั้งสองฟังก์ชัน

ขั้นตอนต่อไปที่แนะนำ: Consider recording a high‑resolution spectrum in the 3600–2600 cm⁻¹ region to resolve individual N–H and O–H stretching components and confirm the degree of hydrogen bonding. Elemental analysis or GC–MS would clarify whether methacrylate or acetate components are genuinely present, as indicated by the library consensus. If the sample is suspected to be a mixture, fractionation (e.g., TLC, HPLC) followed by FTIR analysis of isolated components could help resolve the contributions of aromatic and aliphatic species.